Duchowość ignacjańska w edukacji

W literaturze przedmiotu występują różne definicje terminu „duchowość”. Przyjmuje się, za jego pośrednictwem człowiek wyraża swe myśli, mowę, oceny, dążenia, twórczość, a także chęć przekraczania barier własnej ograniczoności. Wobec istotnych różnic w objaśnianiu, czym jest duchowość, przyjmuje się, że jest to termin prosty i niedefiniowalny o nachyleniu antropologiczny. Za jego pośrednictwem różne grupy społeczne zmierzają do objaśniania egzystencji człowieka dążącego do życia, szczęścia oraz miłości, czym nadaje jego życiu określony styl. Pośród wielu form życia wyrażających ludzką duchowość wymienia się duchowość ignacjańską (jezuicką). Jej inicjatorem jest założyciel zakonu św. Ignacy Loyola. Charakteryzuje ją wizja człowieka związanego z Trójjedynym Bogiem więzami miłości. Do praktyki codziennego życia wprowadzał ją metodą ćwiczeń duchowych. Jezuici spotykając się z jej skutecznością w życiu ascetycznym podjęli próby przeniesienia jej na płaszczyznę edukacyjną. W efekcie tych wysiłków wypracowano charakterystyczny dla jezuitów model edukacji, w którym ważną rolę pełnią zaczerpnięte z duchowości ignacjańskiej terminy: „magis” i „cura personalis”. Nadto na bazie duchowości ignacjańskiej opracowano teorię pedagogiki towarzyszenia.