Sygnatura jako źródło pierwszych informacji o autorze grafiki – aspekty edukacyjne

Prezentowane opracowanie jest wstępem do badań poświęconych sygnaturom na grafikach artystycznych. Celem tej części jest przegląd typologii sygnatur występujących na grafikach artystycznych dawnych i współczesnych. Sygnatura jest znakiem własnościowym artysty, identyfikującym go, a ściślej – personalizującym. Może występować pod postacią językową, jako sygnatury literowe dzielące się na wyrazowe (najczęściej jest to imię i nazwisko artysty) i monogramy oraz sygnatury aliterowe obejmujące ideogram i piktogram.

Współczesne grafiki sygnowane są na ogół własnoręcznie, przy zastosowaniu następującej kolejności: tytuł, numeracja/technika/podpis, data powstania dzieła Opis wykonany jest najczęściej ołówkiem pod dolną krawędzią odbitki (poza kompozycją), z reguły z prawej strony, a ewentualna dedykacja – po lewej stronie numeru odbitki. Chociaż jest to zwyczajowa propozycja i możliwe jest odmienne wskazanie autorstwa, należy pamiętać, iż obecność własnoręcznej sygnatury na rycinie jest jednym z kryterium uznania oryginalności odbitki.