کاربرد حرف(یا) در زبان‌های فارسی- دری و عربی

علم نحو، یک اصطلاح قدیمی است که در میان زبان‎های عربی و فارسی- ‌دری؛ دارای کاربردهای ویژه‎ و خصوصیات دستوری منحصر به خود را دارد که این امر در ادبیات (متون نظم و نثر) بیش‌تر قابل درک است، زیرا  هرگاه به کلمات و یا جملات عربی و فارسی، از دید دستوری، نظر انداخته شود، ارزش¬یابی آن توسط علم صرف (واژه‌شناسی) و علم نحو (طرز ترکیب آن) به‌دست می¬آید. بناءً، حرف(ی) یکی از حروف مبانی مشترک هر دو زبان است که در ترکیب جملات از دیدگاه دستوری، نقش‌آفرینی می¬نماید و باعث زیبایی و پیراستگی کلام می¬گردد و از لحاظ کاربرد، تفاوت‌ها و شباهت‌های زیادی بین این دو، نیز وجود دارد و دارای گونه‎ های مختلف و کاربرد وسیع در دو زبان (فارسی- دری و عربی) است. بنابرآن، در این تحقیق تلاش صورت گرفته تا به بررسی انواع (یا)  و کاربرد آن در دو زبان مزبور به گونه‌ی مقایسوی و تطبیقی با استفاده از روش تحقیق کتابخانه‌ای‌، بپردازیم.