ՏԵՂԱԿԱՆ ԻՆՔՆԱԿԱՌԱՎԱՐՄԱՆ ՄԱՐՄԻՆՆԵՐԻ ԼԻԱԶՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԱՐԴՅՈՒՆԱՎԵՏ ԱՊԱԿԵՆՏՐՈՆԱՑՄԱՆ ՄԱՐՏԱՀՐԱՎԵՐՆԵՐԸ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆՈՒՄ
Լիլիթ Գրիգորյան,Վահագն Պետրոսյան
Abstract
Հոդվածում քննարկվում է ապակենտրոնացման անհրաժեշտությունը տեղական ինքնակառավարման բարեփոխումների համատեքստում, ներկայացվում են դրա զարգացման փուլերը, հիմնախնդիրները և բարեփոխման հնարավոր ուղղությունները։ Ապակենտրոն կառավարման համակարգի ձևավորումը Հայաստանում դիտարկվում է որպես ժողովրդավարական հիմնարար փոփոխություն, որն ընթանում է վարչական, քաղաքական և ֆիսկալ բաղադրիչներով։ Անդրադառնալով առկա մարտահրավերներին՝ քննարկվում է ֆինանսական ինքնավարության պակասը, կադրային և ինստիտուցիոնալ կարողությունների բացերը, իրավական և վարչական անհստակությունները, ինչպես նաև քաղաքացիների ներգրավվածության ցածր մակարդակը։ Նշվում է, որ համայնքները մեծապես կախված են պետական դոտացիաներից, ինչը խոչընդոտում է նրանց լիարժեք ինքնուրույն գործունեությունը։ Ամփոփելով՝ հատկապես ընդգծվում է, որ արդյունավետ ապակենտրոնացումը կարող է նպաստել Հայաստանի կառավարման համակարգի ժողովրդավարացմանը, տեղական մակարդակում որոշումների արդյունավետության բարձրացմանը և համայնքների զարգացմանը։ Համապարփակ բարեփոխումների իրականացումը հնարավորություն կտա ապահովելու ավելի կայուն, թափանցիկ և արդյունավետ տեղական ինքնակառավարում՝ ամրապնդելով երկրի ապակենտրոնացված կառավարման մոդելը։
